De eerste week op Lesbos, met daarin mijn eerste kennismaking met het kamp, de mensen en onze missie. Ja, ik zeg “onze” missie, want ook al zit ik hier net een week en is de missie van stichting Bootvluchteling (ook wel BRF, Boat Refugee Foundation) al sinds 2015 bezig, ik voel me er onderdeel van. Hoe marginaal mijn aandeel ook mag zijn.

De eerste week. De tijd vliegt. Ik wil bloggen en vertellen wat ik er allemaal van vind en hoe het allemaal precies werkt; van het kamp en de vluchtelingen die daar verblijven. Maar dat is op dit moment nog te moeilijk. Ik kan hoogstens een eerste indruk geven. Het begrijpen doe ik nog lang niet.

Om te beginnen kan ik wel gewoon vertellen over wat ik tot nu toe heb gedaan. Wat doe ik als support crew vrijwillig bij Stichting Bootvluchteling, ook wel BRF genaamd (Boat Refugee Foundation).

Tijdens de openingstijden van onze hulppost ben ik verantwoordelijk voor de entree. Ik laat de patiënten binnen, doe de eerste check, wel/geen covidsymptomen, is er een hoge of lage prioriteit, en welke tolk hebben we nodig. Op dit moment is dat niet zo moeilijk omdat de meeste patiënten Farsi spreken. Ik sta dan voor het gemak bijna altijd samen met een Farsi sprekende tolk. Deze tolken werken vaak al voor lange tijd voor BRF en wonen op of vlakbij het kamp.

Al voordat ik op lesbos aanwezig was was het al rondgegaan dat ik, naast de andere support crew vrijwilliger, ook ingenieur ben. En aangezien de meeste teamleden medici zijn was een (enigszins handige) ingenieur erg welkom. We zijn bezig geweest met het bouwen van een aantal bankjes voor in onze post op het kamp, en met het repareren van het hekwerk rond de post. De buitenkant en de entree van onze post zien er nu weer een stuk netter en vriendelijker uit. En hopelijk kan ik daar als “poortwachter” aan bijdragen.