Waarom schrijf ik niet zo veel, was de eerste titel voor deze blog. Maar toen ik begon te schrijven bedacht ik me dat ik eigenlijk wel veel schrijf. Ik schrijf elke dag. Ik deel het alleen niet. Dus… waarom deel ik niet zo veel? Waarom duurt het zo lang voor er een nieuwe blog is? Ik heb erover nagedacht, samen met de volgende vragen die eraan vooraf gaan. Wat heb ik vorig jaar allemaal gedaan? En wat zijn de plannen voor komend jaar?

Een mogelijke reden waarom ik niks meer heb geüpload, geen blog meer heb geschreven sinds mijn laatste over Athene (Another Day in The City). Motivatie. Ik zat toen in een creatieve sfeer. Een sfeer die zichzelf versterkte door de continue aanwezigheid van inspiratie. De inspiratie lag voor mij op straat. Overal waar ik kwam werd ik op een of andere manier wel geïnspireerd. In een bepaalde zin was ik dus continu bezig met het schrijven van mijn verhaal. (De drie pijlers waren aanwezig: doel, motivatie, support.)

Thuis ben ik niet continu bezig met het maken van een verhaal. Integendeel. Het kost me zelfs moeite om mezelf te motiveren om te gaan schrijven. Net zoals het schilderen, het sporten, het solliciteren, het studeren. Maar ik ben me er wel van bewust. Ik weet alleen nog niet hoe ik die motivatie of die inspiratie die ik daar in Griekenland had, hier in huis (of ergens anders) kan recreëren. Ik ben op mezelf aan het onderzoeken wat de invloed is van motivatie, inspiratie, omgeving, support, en vast nog meer.

Wat heb ik vorig jaar gedaan?

Vorig jaar heb ik ontslag genomen!

Ik stopte met ruim twee jaar ingenieurservaring en een bore-out in mijn zak. Ik negeerde te lang mijn eigen behoeftes. Eigenlijk wist ik ook amper wat mijn behoeftes waren. Een jaar eerder was ik begonnen bij een loopbaancoach. (Hierover wellicht meer in een volgende blog). Als reactie daarop ben ik vorig jaar, en nu nog, druk bezig met het zoeken naar een nieuwe richting. Van mijn loopbaan. Van mijn leven.

Vorig jaar ben ik begonnen met vrijwilligerswerk; als taalcoach bij de bibliotheek hier in de buurt en later klassenassistent bij een NT2-klas. Sinds kort ben ik ook bezig met buurtbemiddeling. Ik ging op zoek naar grotere projecten bij ngo’s. Bekeek zoveel mogelijk organisaties, projecten en functies. Ik wilde nieuwe dingen ervaren. Ik wilde weg. Ik belde veel bedrijven; om te informeren naar opties, maar bovenal ook om te testen wat het met mij deed. Word ik enthousiast van het gesprek, van de verhalen? Ik had geen idee wat bij mij paste. Ik moest maar gewoon gaan proberen. Gewoon blijven bellen en berichten sturen. Elke keer dat ik mijn verhaal aanpaste vormde die zich steeds meer naar de persoon die ik zou kunnen zijn. Ik sprak met collega’s bij de inburgeringsorganisatie waar ik ook taalcoach was. “Vluchtelingenwerk, bijvoorbeeld op Lesbos.” opperde een collega. Een trigger was geraakt. Ik raakte enthousiast en het liet me niet meer los. Ik ging ermee naar bed en stond ermee op. Ik ging met organisaties bellen en de motivatie nam alleen maar toe. En zo kwam ik uiteindelijk op Lesbos terecht. Een ontzettend waardevolle ervaring. (Zie mijn andere blogs over mijn tijd op Lesbos, zoals Where to begin of Good kid, mad city.)

“Probeer het gewoon. Stoppen kan altijd nog.”

In deze zoektocht, die ik vanaf vorig jaar juni actief begon te maken, probeerde ik me zo min mogelijk verplichtingen op te leggen. Probeerde ik zo min mogelijk vast te houden aan gestelde doelen. Doelen mochten flexibel zijn. Iets lijkt me leuk, ik stel een doel, bijvoorbeeld elke dag een uur Frans leren, maar als ik na een tijdje merk dat mijn motivatie te veel zakt ga ik het onderzoeken. Vergeet ik andere behoeftes? Is Frans leren toch niet zo belangrijk als ik dacht? Ligt de lat te hoog of te laag? Heeft het niet het verwachte resultaat of de verwachte bevrediging?

Continu dwong ik mezelf om te luisteren naar mijn behoeftes en om gewoon dingen te proberen, (of niet als ik daar geen behoefte aan had). Ik ging tekenen of schilderen als ik daar zin in had. Ik wilde hiervan ook meer delen, dus begon ik een nieuwe Instagram (https://www.instagram.com/larstistic/). Als ik zin had om te lezen ging ik lezen, al was dat tot drie uur in de nacht. Ik probeerde te lezen wat ik wilde lezen en het stemmetje te negeren die riep “Het moet nuttig zijn wat je doet!”. Ik ging ook steeds meer schrijven en wilde dat delen (i.e. LifeOfLars).

Aan vrijwilligerswerk durfde ik ook te beginnen met de gedachte om maar gewoon te proberen wat me leuk lijkt. “Het is vrijwillig. Je kunt stoppen wanneer je wilt. Niemand kan je dwingen om te blijven.” was een van mijn argumenten.

Reflectie en vooruitblik

Eind 2021 was ik gaan reflecteren:

• Het verraste me hoe leuk ik het vond om mensen te helpen met hun Nederlands of Engels, of om gewoon dingen uit te leggen.
• Het verraste me hoe ongelooflijk mooi en waardevol het was om te helpen in het vluchtelingenkamp; om mensen te helpen.
• Het verraste me hoeveel plezier ik had in het vertellen van verhalen.
• Het verraste mij ook hoe weinig spijt ik ervan had om te stoppen met mijn baan als ingenieur.
• En het verraste me dat ik me open kon stellen voor een persoon.

Begin 2022 heb ik nieuwe doelen gesteld:

• (Nieuw) werk vinden.
• Verhuizen. Een leuk plekje voor mezelf.
• Schrijven. Ik wil heel graag mijn schrijfkwaliteiten ontwikkelen. Mijn eerste 30-dagen challenge (januari, dus eigenlijk een 31-dagen challenge) was om elke dag minimaal 100 woorden te schrijven. (Eind januari komt de terugkoppeling hierop.) Ik heb me ingeschreven voor een schrijfcursus. En ik wil meer blogs gaan schrijven, maar hier heb ik nog geen specifiek stappenplan voor gemaakt. Dus vandaar dat er nog geen periodieke blogupdates zijn.
• Tekenen/schilderen. Larstistic uitbreiden. (https://www.instagram.com/larstistic/)

Iets wat (in ieder geval mij) helpt is het stellen van duidelijke realistische doelen. Een te behalen doel met een te overzien plan. Kleine subdoelen die toewerken naar dat einddoel, op een einddatum. En bij voorkeur samen met iemand. Ik heb anderen nodig om gemotiveerd te blijven. Een stok achter de deur. Iemand die me vraagt hoe het ermee gaat en met wie ik kan sparren.  Zoals het eerste doel van het jaar. 100 woorden per dag. 30 dagen lang. Een 30 dagen challenge die ik samen met mijn vriendin doe. Allebei de droom om een betere schrijver te worden. Het goede voornemen om meer te schrijven, omgezet in een doel en een plan. Ook de belofte aan mijn vriendin om een blog te uploaden heeft ervoor gezorgd dat ik deze blog ook daadwerkelijk heb geschreven.

Met deze lopende ontwikkelingen verwacht ik komend jaar meer blogs te gaan schrijven; meer te gaan delen. Ik hoor graag jullie gedachten of eigen ervaringen over deze uitdagingen. (PB mag ook.)